Co? Gdzie? Kiedy?


Twoje skróty

Dodaj link

Wincenty Rzymowski (1883–1950)


Przed wojną pisarz, publicysta, wydawca, po 1944 roku prokomunistyczny działacz polityczny, wysoki funkcjonariusz państwowy i jeden z propagandowych filarów systemu stalinowskiego w Polsce.

Urodził się 19 lipca 1883 roku w Mławie. Przed II wojną światową nie utrzymywał żadnych kontaktów z ruchem komunistycznym. Był wówczas publicystą, zwolennikiem rządzących Polską środowisk piłsudczykowskich. W okresie międzywojennym był redaktorem naczelnym m.in. „Kuriera Porannego” i tygodnika „Epoka”. W latach 1933–1937 był też członkiem Polskiej Akademii Literatury (zmuszony do ustąpienia pod zarzutem plagiatu).

Od 1939 roku był formalnie członkiem Stronnictwa Demokratycznego. W kwietniu 1944 roku znalazł się w Moskwie, gdzie został pozyskany do współpracy przez działaczy stalinowskiego Związku Patriotów Polskich. Dzięki temu na terenie okupowanej przez Armię Czerwoną „Polski Lubelskiej” w lipcu 1944 roku został szefem „resortu kultury i sztuki” w stworzonym przez Stalina Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego, a od grudnia 1944 był „ministrem kultury i sztuki” w marionetkowym Rządzie Tymczasowym. Przydzielono mu także „mandat poselski” do Krajowej Rady Narodowej. W międzyczasie od sierpnia do września 1944 Rzymowski był też „przedstawicielem” PKWN w Moskwie.

Uczestniczył w prowadzonej przez komunistów akcji przejmowania szyldów istniejących w podziemiu partii. W lipcu 1944 roku grupa działaczy Stronnictwa Polskiej Demokracji, która oderwała się od konspiracyjnego SD, ogłosiła bezprawnie „odtworzenie” Stronnictwa Demokratycznego. We wrześniu 1944 roku Rzymowski formalnie został Przewodniczącym Zarządu Głównego „odtworzonego” w ten sposób SD. Od września 1945 do października 1949 roku był przewodniczącym CK SD. Później aż do śmierci był honorowym przewodniczącym SD.

Od maja 1945 do lutego 1947 roku był ministrem spraw zagranicznych w utworzonym na mocy postanowień konferencji jałtańskiej Tymczasowym Rządzie Jedności Narodowej. Był posłusznym narzędziem w rękach Stalina i komunistów, decydujących w pełni o działaniach TRJN na forum międzynarodowym. W lutym 1947 roku przeszedł na stanowisko ministra bez teki, które piastował do końca życia.

Po sfałszowanych wyborach w 1947 roku był w dalszym ciągu posłem na Sejm, a w latach 1947–1948 kierował Klubem Poselskim SD. Uczestniczył w rozprawie z opozycją demokratyczną i w budowie systemu totalitarnego w Polsce. W pełni akceptował fasadową rolę SD w nowym systemie władzy. Był jedną z twarzy stalinizmu w Polsce.

Zmarł 30 kwietnia 1950 roku w Warszawie.